Dziś jest 17-10-21 Imieniny: Urszuli, Hilarego, Jakuba

Kancelaria parafialna

jest czynna:
w poniedziałki,środy i piątki od 18.00 – 19.30
Telefon: 12 637 55 96,     662 380 402

  E-mail:
parafia.bronowice@gmail.com

Grupy parafialne

 


 

 FRANCISZKAŃSKI ZAKON ŚWIECKICH

PRZY PARAFII P.W. STYGMATÓW ŚW. FRANCISZKA

 

Z ASYŻU W KRAKOWIE - BRONOWICACH WIELKICH.

Co to takiego jest Franciszkański Zakon Świeckich?

            Pierwszy biograf św. Franciszka, Tomasz z Celano w Życiorysie pierwszym św. Franciszka z Asyżu, wspomina, że wielu z ludu, szlachcice i plebejusze, duchowni i świeccy, dotknięci tchnieniem Bożym, zaczęli garnąć się do świętego Franciszka, pragnąc na stałe walczyć pod jego wodzą i kierownictwem. Święty Boży, jak rzeka pełna łaski niebieskiej zraszał ich wszytkich deszczem charyzmatów, a rolę ich serca zdobił kwiatami cnót. Oto wyborny mistrz! Na jego wezwanie odnawia się Kościół Chrystusowy obydwojga płci i zwycięsko kroczą trzy wojska do zbawienia, według jego wzoru, reguły i nauki. Wszystkim podał normę życia i wskazał drogę zbawienia odpowiednią dla każdego stanu (1Cel 37). Te trzy wojska to trzy zakony założone przez św. Franciszka z Asyżu: zakon męski (Zakon Braci Mniejszych), zakon żeński (Ubogich Pań – klaryski) i Trzeci Zakon, zwany dzisiaj Franciszkańskim Zakonem Świeckich (popularnie: tercjarze). Legenda Trzech Towarzyszy precyzuje, że do tego Zakonu należeli mężczyźni żonaci i kobiety zamężne, którzy nie mogąc zerwać związku małżeńskiego, oddawali się w swoich domach większej pokucie według zbawiennych wskazówek braci (3T 60). Za pierwszą formę życia, czyli pewnego rodzaju regułę uważa się list św. Franciszka Do wiernych, w którym daje wskazówki, jak należy czynić pokutę i jakie przynosi ona skutki w życiu chrześcijanina. Pierwszy zbiór przepisów i norm, którymi kierowali się nie tylko tercjarze franciszkańscy, ale wszystkie grupy pokutników, to tzw. Memoriale propositi, opracowane przez kard. Hugolina z Segni, a zatwierdzone przez papieża Honoriusza III w 1221 r. Jednak ramy prawne tercjarstwu franciszkańskiemu nadał dopiero papież franciszkanin Mikołaj IV, który w roku 1289 zatwierdził Regułę i zalecił ją wszystkim braciom i siostrom pokutującym „obecnym i przyszłym“. Tą Regułą tercjarze franciszkańscy kierowali się do II połowy XIX w., do czasów papieża Leona XIII, który w roku 1883, zreformował Regułę Trzeciego Zakonu i dostosował ją do zmieniających się warunków życia i potrzeb religijnych. Kolejne zmiany przyniosła reforma instytucji kościelnych po Soborze Watykańskim II. W roku 1978, papież Paweł VI, zatwierdził nową Regułę Trzeciego Zakonu, który odtąd używa nazwy Franciszkański Zakon Świeckich. Franciszkański Zakon Świeckich jest więc prawdziwym zakonem którego członkowie skladają publiczne przyrzeczenia życia ewangelicznego (profesja), z własnym prawodawstwem (Regułą, Konstytucjami i Statutami partykularnymi), z własną organizacją lokalną, regionalną, narodową i międzynarodową oraz przywilejami duchowymi. Nie posiada tylko klasztorów, gdyż jego członkowie mieszkają we własnych domach, a gromadzą się przy klasztorach lub parafiach.

            Franciszkański Zakon Świeckich na przestrzeni wieków

            Już w pierwszych wiekach po powstaniu franciszkańskie tercjarstwo szybko się rozprzestrzeniało i wywierało wielki wpływ na szerokie masy wiernych społeczeństwa średniowiecznego, tak na jego życie religijne, społeczne, jak i zawodowe. Pod koniec XIII w. wspólnoty Trzeciego Zakonu rozsiane po całym chrześcijańskim świecie podejmują szeroką działalność społeczną i rozpowszechniają niektóre formy pobożności. W XIV w. szeregi braci i sióstr Trzeciego Zakonu znacznie się przerzedziły, a to za sprawą tzw. schizmy zachodniej w Kościele i epidemii czarnej ospy. W XV w. nastąpiło ożywienie i rozwój franciszkańskiego tercjarstwa m.in. za sprawą wielkich propagatorów odnowy w Zakonie Braci Mniejszych: św. Bernardyna ze Sieny i św. Jana Kapistrana. O skuteczności Trzeciego Zakonu w pierwszych wiekach nie tyle decydowała liczba wspólnot i jego znaczenie w społeczeństwie, ile świętość jego członków i wzniosłość ewangelicznych ideałow życiowych. W tym okresie Trzeci Zakon wydał wielu świętych i błogosławionych z różnych klas społecznych i zawodów. Do najbardziej znanych należą: św. Elżbieta Węgierska, księżnia Turyngii (+1231), św. Róża z Witerbo (+1251), św. Ludwik IX, król francuski (+ 1270), św. Małgorzata z Kortony (+1297), bł. Aniela z Foligno (+1309), bł. Rajmund Lull (+ ok. 1315), św. Elżbieta Portugalska (+ 1336). Ewangeliczna doskonałość realizowana w codziennym życiu znajdowała swoje odbicie w różnorodnych inicjatywach apostolskich i charytatywnych.

            Oblicze tercjarstwa franciszkańskiego zmieniło się zdecydowanie w okresie Odrodzenia. Wpłynęło na to kilka przyczyn: z jednej strony włoski humanizm, który odrzucał tercjarski styl życia, oraz wrogość wobec idei franciszkańskich w krajach dotkiniętych Reformacją, a z drugiej nadzwyczajne zainteresowanie postacią św. Franciszka w Portugalii i Hiszpanii, a także w krajach europejskich podległych ich wpływom. W szeregi Trzeciego Zakonu wstępowało coraz więcej osob spośród szlachty i wyższych klas, co pociągnęło za sobą wielorakie zmiany. W szeregach tercjarzy pojawiało się coraz więcej znanych i wielkich osobistości, a coraz mniej osób świętych. Do tych ostatnich należeli założyciele szesnastowiecznych zakonów, jak św. Ignacy Loyola, założyciel jezuitów, św. Filip Nereusz, założyciel filipinów, św. Kamil de Lellis, założyciel kamilianów, św. Józef Kalasanty, założyciel pijarów, św. Franciszek Salezy i św. Joanna Franciszka de Chantal, założyciele sióstr wizytek. W XVII w. na rozwój tercjarstwa franciszkańskiego wpłynęło większe zaangażowanie się wszystkich gałęzi Pierwszego Zakonu m.in. poprzez propagowanie tercjarstwa na dworach panujących i podręczników formacyjnych w językach narodowych. Ówcześni papieże udzielali specjalnych łask dla tercjarzy. Dlatego zarówno arystokracja kościelna, jak i świecka chlubiła się z przynależności do Trzeciego Zakonu.

            Trudną próbę przeżył Trzeci Zakon w drugiej połowie XVIII w., najpierw ze strony cezaryzmu austriackiego, a następnie ze strony rewolucji francuskiej. Bowiem dekret Marii Teresy z 1776 r. zabronił przyjmowania nowych członków do Trzeciego Zakonu, a edykt Józefa II zniósł tercjarstwo we wszelkich jego formach. Natomiast rewolucja francuska skasowała wszystkie stowarzyszenia religijne upaństwawiając ich majątki, a dekret Napoleona z 1810 r. zlikwidował wszelkie organizacje tercjarskie. W Hiszpanii i we Włoszech, w efekcie kasaty zakonów, wspólnoty tercjarskie zostały pozbawine właściwej opieki duchowej i osobowości prawnej, przetrwały jako stowarzyszenia prywatne, dostosowując się do nowej sytuacji.

W drugiej połowie XIX w. doszło do ponownego ożywienia życia tercjarskiego. To ożywienie wynikało m.in. z odnowy Pierwszego Zakonu w różnych jego gałęziach, większa skuteczność w dziedzinie apostolatu, sympatia środowisk intelektualnych dla św. Franciszka oraz zdecydowane poparcie papieży. Do szerzenia idei franciszkańskich zaczęto także wykorzystywać słowo drukowane, co pozwalało docierać z tymi ideałami do coraz większych kręgów ludzi. W środowisku Trzeciego Zakonu wyrośli kolejni święci m.in. św. Wincenty Pallotti, św. Jan Maria Vianney, św. Jan Bosko. Tercjarzami byli także wszyscy papieże od bł. Piusa IX do bł. Jana XXIII. Szczególną sympatią darzył Franciszkański Zakon Świeckich papież Leon XIII, który widział w nim możliwość odnowy Kościoła katolickiego.

            Franciszkański ruch tercjarski znalazł także podatny grunt poza Kościołem katolickim w Kościele anglikańskim i wśród kalwinów we Francji.

            Po Soborze Watykańskim II Trzeci Zakon przekształcił się z bractwa pobożnościowego w stowarzyszenie kościelne ludzi świeckich o zasięgu powszechnym i międzynarodowym, posiadające własne struktury organizacyjne, lokalne, regionalne, narodowe i międzynarodowe.

            Franciszkanie świeccy stawiają sobie za cel dążenie do doskonałości chrześcijańskiej na wzór św. Franciszka, żyjąc w świecie. Składając profesję, zobowiązują się do życia Ewangelią według Reguły i Konstytucji, które kładą nacisk na rozwój duchowy, apostolat przykładu, pełnienie dzieł miłosierdzia oraz budowanie świata bardziej ewangelicznego i braterskiego. Pielęgnują ducha modlitwy i pobożności oraz troszczą się o rozwój życia sakramentalnego. Dbają o doskonalenie życia duchowego poprzez udział w rekolekcjach, dniach skupienia, pielgrzymkach itp. Naśladując Serafickiego Ojca Franciszka franciszkanie świeccy żyją w łączności z Kościołem  w posłuszeństwie Ojcu Świętemu i całej hierarchii kościelnej.

oprac. o. Stanisław Mazgaj OFM

Franciszkański Zakon Świeckich w Bronowicach Wielkich

 

Wspólnota Franciszkańskiego Zakonu Świeckich przy tutejszym kościele została erygowana w 1913 r. Z ksiąg wynika, że do 1942 r. do tej wspólnoty należało 111 tercjarzy. Działania wojenne i okres stalinizmu spowodowały rozpad wspólnoty. Dopiero 14 lutego 1993 r. 9 osób z tutejszej parafii rozpoczęło okres postulatu, a następnie nowicjatu we wspólnocie Franciszkańskiego Zakonu Świeckich na Azorach, i ostatecznie 24 kwietnia 1995 r. na ręce przełożonej regionu, s. Krystyny Rajzer, 7 nowicjuszek złożyło pierwszą profesję czasową na rok, a jedna profesję wieczystą. Ta uroczystość umożliwiła reaktywowanie Wspólnoty FZŚ przy parafii na Bronowicach Wielkich, czego dokonał w tym dniu Minister Prowincjalny Prowincji Matki Bożej Anielskiej OFM - o. Adam Błachut. Rada Regionu włączyła Wspólnotę do struktur regionalnych FZŚ i mianowała s. Marię Józefę Walas - przełożoną, s. Klarę Annę Morawiec - zastępczynią przełożonej i odpowiedzialną za formacje, s. Antoninę Kozenacką - sekretarzem i skarbnikiem Wspólnoty. Dnia 12 maja 1996 r. kolejnych 7 sióstr złożyło profesje wieczystą. Dnia 6 października 1995 r. asystentem został mianowany o. Romuald Kaliński, a po jego wyjeździe na inną placówkę 19 października 1996 r. został mianowany o. Jacek Koman.

Dnia 30 października 1996 r. zmarła s. Maria Janik, a 8 grudnia 2010 r. odeszła do wieczności s. Helena Szczerba.

ObecnieWspólnota liczy 6 profesek i 1 nowicjuszkę:

S. Agnieszka Kazimiera Konik - przełożona,

S. Maria Józefa Walas,

S. Klara Anna Morawiec - sekretarka,

S. Janina Kaproń, odpowiedzialna za formację,

S. Antonina Kozenacka ,

S. Joanna Maria Tracz,

i nowicjuszka Grażyna Jarosz.

            Aktualnie asystentem duchowym jest ponownie o. Romuald Kaliński.

Spotkania odbywają się w każdą II - niedzielę miesiąca, a w poniedziałek po tej niedzieli jest wspólna msza św. i modlitwy o powołania franciszkańskie.

Siostry uczestniczą w tercjarskiej pielgrzymce regionalnej i narodowej każdego roku. Włączają się we wszystkie uroczystości tercjarskie w regionie krakowskim. Czynnie uczestniczą w życiu parafialnym. Siostry są także animatorkami Róż Żywego Różańca. Biorą udział w nabożeństwach, procesjach, świętach franciszkańskich, uroczystościach zakonnych i parafialnych. Dbają o porządek i wystrój kościoła. Prowadzą stałe adoracje Najświętszego Sakramentu w Wielkim Poście oraz przed uroczystością odpustową Stygmatów św. Franciszka z Asyżu. A nade wszystko codzienną pracą, modlitwą, życiem sakramentalnym niosą w życie pokój i dobro na wzór św. Franciszka.

Bolączką jest mała grupka Wspólnoty, a także ich wiek oraz słabnące siły i zdrowie.

oprac. o. Romuald Kaliński OFM

Odwiedziło nas

Odsłon: 1689

Odwiedzający

Odwiedza nas 29 gości oraz 0 użytkowników.

Parafia w obiektywie

Szukaj