Dziś jest 17-08-19 Imieniny: Boleslawa, Juliana

Kancelaria parafialna

jest czynna:
w poniedziałki,środy i piątki od 18.00 – 19.30
Telefon: 12 637 55 96,     662 380 402

  E-mail:
parafia.bronowice@gmail.com

Liturgiczna Służba Ołtarza
przy parafii p.w. Stygmatów Św. Franciszka z Asyżu
w Krakowie - Bronowicach Wielkich.

 


Ministranci i lektorzy:
1.    Krzysztof Garus - prezes
2.    Piotr Kaczmarczyk - wice. prezes
3.    Mikołaj Palimąka
4.    Marcin Sokal
5.    Filip Regulski
6.    Arkadiusz Kaczor   
7.    Filip Kaczor
 

Regulamin Liturgicznej Służby Ołtarza

1. Służba przy ołtarzu, naszego Pana Jezusa Chrystusa, domaga się od Lektorów i Ministrantów odpowiedniego zachowania, przestrzegania zasad kultury oraz Bożych przykazań nie tylko w kościele, ale także w domu, w szkole i w każdym innym miejscu. Wyraża się to:

a. w codziennej modlitwie rano i wieczorem,

b. w uczestniczeniu we Mszy świętej w niedzielę i święta obowiązkowe,

c. w systematycznej nauce i dobrym zachowaniu wobec rodziców, członków rodziny, nauczycieli, kolegów i koleżanek.

2. Lektorzy i Ministranci zobowiązani są do takiego życia, by zawsze mogli przyjmować podczas Mszy świętej Ciało Pana Jezusa Chrystusa. Zachęca się więc wszystkich Lektorów i Ministrantów do spowiedzi świętej, przynajmniej raz w miesiącu.

3. Lektorzy i Ministranci zobowiązani są do skromnego i czystego ubioru. Wypada, aby w każdy Dzień Pański i inne większe święto przyjść do kościoła w odświętnym stroju.

4. Lektorzy i Ministranci zobowiązani są do regularnego uczestniczenia w zbiórkach LSO oraz służenia w wyznaczone dni. Spotkania Lektorów, Ministrantów i Kandydatów na Ministranta odbywają się w każdy wtorek. Szczegółowe godziny spotkań podaje ksiądz opiekun lub prezes.

5. Wszyscy Lektorzy i Ministranci powinni, na wzór zmarłego Ojca Świętego Jana Pawła II, zawsze trzymać w kościele ręce złożone. Trzeba więc, aby ręce i paznokcie były zawsze czyste.

6. W Liturgicznej Służbie Ołtarza istnieją następujące stopnie, które, w odpowiednim wieku i czasie, powinni zdobywać poszczególni członkowie: Aspirant i Kandydat, Choralista, Ministrant Krzyża, Ministrant Światła, Ministrant Księgi, Ministrant Ołtarza, Lektor, Ceremoniarz i Animator

7. Za wzorową służbę przy ołtarzu, systematyczne uczęszczanie na służenie i zbiórki Lektorzy i Ministranci zdobywają punkty. Szczegółowe zasady punktacji wywieszone są w zakrystii.

8. Za punkty dodatnie Lektorom i Ministrantom przysługuje:

a. Możliwość gry w piłkę nożną w wyznaczonym czasie z innymi Lektorami i Ministrantami,

b. Udział w «kolędzie»,

c. Wspólne wyjazdy (wycieczki jednodniowe, dni skupienia, rekolekcje, kursy, oazy),

d. Inne nagrody.

9. Za nieprzestrzeganie powyższych zasad oraz za niewłaściwą służbę przy ołtarzu, jak i nie uczęszczanie na służenia obowiązkowe i na zbiórkę Lektorzy i Ministranci otrzymują punkty ujemne.

10. Za punkty ujemne lub opuszczanie zbiórek bądź wyznaczonych służeń (m.in.3 razy) grożą następujące kary:

a. upomnienie ustne księdza opiekuna lub Animatora grupy,

b. upomnienie na spotkaniu,

c. powiadomienie rodziców,

e. zawieszenie w służeniu na określony czas,

f. skreślenie z listy Liturgicznej Służby Ołtarza i poinformowanie o tym rodziców.

11. Regulamin może ulec zmianie

12. Regulamin wchodzi w życie z dniem jego ogłoszenia.

Kraków, 31 sierpnia 2009 roku


 

KIM JEST MINISTRANT?

W języku łacińskim ministrare - znaczy służyć. Swoją służbą ministranci przyczynią się do piękna sprawowanej przez kapłana lub diakona liturgii.

Ministrant

  • Służy do Mszy Świętej i pomaga podczas nabożeństw. Pomaga również przygotować ołtarz i dary ofiarne oraz po zakończeniu liturgii
  • Niesie znaki. Przedmioty - symbole o ważnym znaczeniu podczas liturgii, a mianowicie: krzyż, akolitki (świece), trybularz, łódka, dzwonki itp.
  • Jest uczestnikiem liturgii
  • W razie potrzeby wykonuje czytania. (I i II czytanie, modlitwa wiernych)
  • Podaje kapłanowi lub diakonowi ampułki

Lektor

  • W razie potrzeby pełni funkcje ministranta
  • Wykonuje czytania. (I i II czytanie, modlitwę wiernych)

Ceremoniarz

  • Nadzoruje przebieg liturgii
  • Pomaga w kierowaniu asystami liturgicznymi w parafii
  • Pomaga w sprawowaniu opieki nad małymi grupami kandydatów, ministrantów i lektorów
  • Dba o dyscyplinę, porządek i ciszę w zakrystii

KOŚCIÓŁ

Mówiąc słowo KOŚCIÓŁ należy zwrócić uwagę na jego dwa aspekty zarówno w nauczaniu ministrantów, jak i innych wiernych świeckich.

I. Kościół (pisane z wielkiej litery) - to wspólnota ludzi ochrzczonych. Każdy kto otrzymał Sakrament Chrztu Świętego jest członkiem Kościoła, czy dziecko czy dorosły, czy ksiądz. Wszyscy ochrzczeni są członkami Kościoła, którego głową jest Chrystus, my jesteśmy członkami Jego ciała - Kościoła. Papież jest widzialną głową Kościoła na Ziemi.

II. Kościół jako budowla. Jest to miejsce, w którym wierni dokonują czynów kultycznych. Mówiąc prościej, kościół to miejsce, w którym są odprawiane Msze święte, nabożeństwa, ale również czynności związane z życiem parafii, danych grup parafialnych.

1. Zachowanie się w kościele.

Wchodząc do kościoła zaleca się zanurzenie palców w wodzie święconej, znajdującej się przy wejściu i uczynienie znaku krzyża. Po co? Ten piękny symbol wykonujemy po to, aby przypomnieć sobie własny Chrzest. Chodzi więc o to, by uświadomić sobie, że wchodząc do kościoła jesteśmy żywymi członkami Kościoła. Do kościoła udajemy się z zamiarem modlitwy, dlatego ważne jest uświadomienie sobie i przypomnienie, że jest się w ścisłym związku z Chrystusem - głową Kościoła oraz innymi wiernymi. Przy wejściu do kościoła wystarczy godnie uczynić znak krzyża, lub wybrać inną formę oddania czci Bogu, obecnemu w kościele w tabernakulum.

Przy przechodzeniu przed tabernakulum należy przyklęknąć. W kościele zachowujemy ciszę. Oczywiście jeśli trzeba się odezwać robimy to krótko, treściwie i w miarę cicho, żeby nikomu nie przeszkadzać w modlitwie i wyciszeniu.

2. Budowa Kościoła.

Kościoły sa zbudowane różnie, w zależności od tego w jakim stylu architektonicznym zostały wykonane. Podam tutaj najczęściej stosowane elementy budowy kościoła.

a) prezbiterium (Prezbiterium pisane przez wielka literę „P” to nie część kościoła, ale grono Prezbiterów czyli księży!) - to główna cześć kościoła. W nim znajduje się ołtarz, jest miejscem przebywania kapłanów i w większości przypadków służby liturgicznej. Pamiętajcie! Prezbiterium to część kościoła, a ołtarz to „stół” w nim stojący. Często słyszę ludzi mówiących „ksiądz i ministranci są na ołtarzu”. To stwierdzenie jest kompletna bzdurą. Na ołtarzu znajduje się Chrystus w czasie Mszy świętej, od momentu konsekracji do momentu puryfikacji (umycia) naczyń liturgicznych. Miejsce przebywania kapłanów i służby liturgicznej w czasie sprawowania obrzędów, gdzie znajduje się ołtarz, ambona i miejsce przewodniczenia nazywamy prezbiterium.

b) zakrystia to miejsce, w którym kapłani i służba liturgiczna przygotowuje się do uczestnictwa w celebracjach. W kościele może znajdować się więcej niż jedna zakrystia, najczęściej znajdują się w niej szaty i przedmioty liturgiczne. Z architektonicznego punktu widzenia zakrystia znajduje się najczęściej w absydzie kościoła (półkole znajdujące się za prezbiterium), w ambicie (obejście prezbiterium), czasami również w innej części kościoła, często po przeciwnej względem prezbiterium, by podkreślić wymiar przejścia w procesji wejścia.

c) nawa główna to część kościoła w środku i, jak ja to tłumacze ministrantom, od filarów do filarów. Są w niej ustawione ławki dla wiernych.

d) nawa boczna, to cześć znajdująca się przy nawie głównej.

e) chór - miejsce przeznaczone przede wszystkim dla organisty oraz dla chórów i scholi.

f) przedsionek lub inaczej kruchta).

g) nawa poprzeczna (transept) - jest to nawa znajdująca się pomiędzy prezbiterium, a nawami: główną i bocznymi. Często transept nadaje kościołowi plan krzyża.

MODLITWY MINISTRANTA

Modlitwa przed mszą

Wersja I

Oto za chwilę przystąpię do Ołtarza Bożego, do Boga który rozwesela młodość moją. Do świętej przystępuję służby. Chcę ją dobrze pełnić. Proszę cię Panie Jezu, o łaskę skupienia, by myśli moje były przy Tobie, by oczy moje były zwrócone na ołtarz, a serce moje oddane tylko Tobie. Amen.

Modlitwa po mszy

Boże, którego dobroć powołała mnie do Twojej służby, spraw, bym uświęcony uczestnictwem w Twych tajemnicach, przez dzień dzisiejszy i całe me życie szedł tylko drogą do zbawienia. Przez Chrystusa, Pana naszego. Amen.

SZATY LITURGICZNE

Szaty liturgiczne podkreślają specjalną rolę kapłana oraz posługujących przy ołtarzu.

Sutanna ministrancka

Używana w niektórych parafiach, długa do kostek szata w kolorze liturgicznym. Czasem niezależnie od kolorów liturgicznych jest czerwona lub czarna (w klasycznym rycie rzymskim). Kolor czerwony używany w większych uroczystościach.

Komża

Krótka, biała szata o szerokich rękawach. Pierwotnie była używana w chórach, podczas liturgii godzin. Dopiero od XIV wieku może być stosowana we wszystkich czynnościach liturgicznych, dla których nie wymaga się alby. Symbolizuje czystość duszy.

Kołnierzyk/Pelerynka

Jest nakładany na komżę, w kolorze liturgicznym. W niektórych parafiach niezależnie od kolorów liturgicznych jest zielony, fioletowy lub czerwony.

Alba

Szata o długich rękawach, sięgająca do kostek, wywodząca się ze starożytnej tuniki, pierwotnie sporządzana z lnu, współcześnie alba szyta jest z innych tkanin. Nazwa pochodzi od łacińskiego „albus”, co znaczy „biały”. Symbolizuje czystość duszy.

Cingulum

Sznur do przewiązywania alby w pasie. Symbolizuje związanie pokus ludzkich.

Stuła

Długa szeroka szarfa. Diakon nosi stułę jak szarfę opadającą z lewego ramienia na prawy bok i tam spiętą.

Dalmatyka

Podobna do ornatu (różni się jednak tym, że dalmatyka ma rękawy a ornat nie), wierzchnia ozdobna szata, noszona podczas Mszy Św. przez diakona, w kolorze w jakim ubrany jest Główny Celebrans. Dalmatyka jest strojem liturgicznym począwszy od IX wieku. Zakłada się ją na albę i stułę, która jest przewieszona ukośnie.

Sutanna

Szata do kostek której kolor zależny jest od godności.

Habit

Strój zakonny - noszony przez zakonników.

Humerał

Prostokątna, biała chusta nakładana na szyję i ramiona pod albę. Wywodzi się od chusty noszonej przez ludzi wysokiego stanu. Symbolizuje czystość myśli kapłana. Chroni przed potliwością noszącego go oraz zakrywa ubranie. W zakonach humerał bywa zdobiony różnymi motywami eucharystycznymi lub symboliką zakonną. W Zakonie Braci Mniejszych zakładany na kaptur habitu zakonnego.

Stuła

U kapłana zawieszona na szyi i opadająca swobodnie z przodu. Symbol świętej władzy kapłana. Noszona podczas nabożeństw, spowiedzi oraz Mszy Św.

Ornat

Wierzchnia szata bogato zdobiona, haftowana. Wywodzi się od rzymskiej szaty, będącej rodzajem płaszcza bez rękawów. Od XIII jest rozcinany z boków aby nie krępować ruchów. Ornat zakładany jest do sprawowania Mszy Świętej.

Kapa

Wierzchnia szata, używana pierwotnie podczas procesji, obecnie także w uroczystej liturgii godzin, podczas nabożeństw z wystawieniem Najświętszego Sakramentu i do udzielania sakramentów poza Mszą świętą.

Welon

Występują dwa rodzaje welonów. Pierwszy z nich jest to najczęściej biała szeroka chusta, nakładana na plecy, używana przez ministrantów do trzymania mitry (infuły) lub pastorału tak, by nie dotykać insygniów gołymi rękami. Drugim rodzajem welonu jest szeroki szal używany przez kapłana lub diakona podczas przenoszenia i podniesienia monstrancji z Najświętszym Sakramentem.

Piuska

Mała czapeczka w kolorze purpurowym dla zwykłych biskupów, różowym dla arcybiskupów, czerwonym dla kardynałów i białym dla papieża, noszona na głowie.

Mitra

Szpiczaste nakrycie głowy z dwoma paskami z tyłu.

Pastorał

Jest to laska trzymana w ręku przez biskupa.


 

Kolory szat liturgicznych

W zależności od okresu liturgicznego kapłani (stuła, ornat), diakoni (stuła, dalmatyka) i ministranci (sutanna, kołnierzyk) noszą różne kolory szat.

Biały

Kolor radości i wesela.

  • Śluby i chrzty
  • Okres Bożego Narodzenia
  • Okres Wielkanocny
  • Święta
  • Wspomnienia świętych i błogosławionych nie będących męczennikami

Czerwony

Kolor królewski - ognia, krwi, miłości.

  • Uroczystości
  • Wspomnienia świętych męczenników

Fioletowy

Kolor pokuty i żałoby

  • Adwent
  • Wielki Post
  • Pogrzeby

W niektórych parafiach, przy pogrzebach, zamiast koloru fioletowego używa się czarnego

Zielony

Kolor życia i nadziei

  • Niedziele i dni powszednie okresu zwykłego

Różowy

Kolor radości w czasie pokuty

  • III Niedziela Adwentu
  • IV Niedziela Wielkiego Postu

Złoty

Zastępuje pozostałe kolory szat liturgicznych. Używany przy większych uroczystościach.

NACZYNIA LITURGICZNE

Kielich

Naczynie liturgiczne wykonane ze szlachetnych metali, często bogato zdobione, używane podczas Mszy św. do konsekracji wina. Składa się z czary (wewnątrz pozłacanej lub posrebrzanej), stopki i łączącego je trzonu.

Wraz z kielichem występują według kolejności ułożenia:

Puryfikaterz

Mały, biały, złożony na trzy części prostokątny kawałek płótna lnianego bądź konopnego, służący do puryfikacji, czyli do wycierania naczyń liturgicznych i palców celebransa.

Patena płaska

Naczynie na hostię w kształcie niewielkiego talerzyka lub głębszego naczynia. Wykonane jest ze szlachetnego metalu, często ozdobione.

Palka

Kwadratowy, usztywniany kawałek płótna, służący do nakrycia kielicha mszalnego w celu uchronienia Najświętszej Krwi przed zabrudzeniem.

Korporał

Kawałek białego płótna zaprasowany na kilka części. Podczas liturgii rozkłada się go na ołtarzu i stawia na nim dary ofiarne. W razie potrzeby używa się kilku korporałów.

Patena głęboka

Naczynie w kształcie miski. Powinna być wykonana, przynajmniej w swym wnętrzu, ze szlachetnego, nie korodującego metalu. Umieszcza się w niej komunikanty oraz hostie.

Cyborium (Puszka)

Zdobione naczynie w kształcie kielicha zaopatrzonego w przykrywkę, służące do przechowywania Najświętszego Sakramentu i rozdzielania Go wiernym.

Ampułki

Naczynia do wina i wody. Często oznaczane literami: A-aqua-woda i V-vinum-wino. Ustawiane na małej tacy. Podczas przygotowania darów kapłan umieszcza w kielichu wino i kroplę wody.

Lawatarz

Naczynie z wodą służące do dokonywania rytualnych obmyć. Ministrant polewając wodę, obmywa ręce kapłana. Jeżeli nie ma lawatarza można użyć ampułki z wodą.

Ręczniczek

Ręczniczek do wycierania rąk przez kapłana. Pierwsze pranie ręczniczka odbywało się przez kapłana. Wodę z tego prania należało wylać do specjalnej studzienki, która mieściła się w zakrystii. Obecnie już się tego nie praktykuje.

KSIĘGI LITURGICZNE

Agenda -

zbiór przepisów i formuł modlitw dotyczących sprawowania sakramentów i sakramentaliów.

Benedykcjonał -

księga liturgiczna zawierająca teksty błogosławieństw i poświęceń osób, rzeczy i miejsc.

Brewiarz -

(Liturgia Godzin) - księga zawierająca teksty modlitw na różne pory dnia, do odmawiania których zobowiązani są duchowni.

Ceremoniał -

księga zawierająca przepisy i formy uroczystego sprawowania liturgii.

Ewangeliarz -

ozdobna księga liturgiczna zawierająca tekst Ewangelii używana podczas uroczystych celebracji liturgicznych.

Kancjonał -

śpiewnik zaopatrzony w zapis nutowy zawierający teksty śpiewów wykonywanych w czasie nabożeństw i czynności liturgicznych.

Lekcjonarz -

księga zawierająca tzw. lekcje, czyli fragmenty ze Starego i Nowego Testamentu czytane lub śpiewane, przewidziane na wszystkie dni roku liturgicznego.

Mszał -

księga liturgiczna zawierająca wszystkie teksty zmienne i stałe oraz przepisy potrzebne do odprawiania Mszy św.

Pontyfikał -

księga liturgiczna zawierająca modlitwy i sposób sprawowania sakramentów, poświęceń i błogosławieństw oraz innych czynności liturgicznych przez biskupa.

Psałterz -

część księgi Liturgii Godzin zawierająca psalmy, podzielona na różne dni i pory dnia, w układzie czterotygodniowym.

Rytuał -

księga liturgiczna zawierająca teksty i wskazówki, jak kapłan powinien sprawować poszczególne sakramenty i sakramentalia, oraz jakie winien odmawiać modlitwy podczas różnych procesji oraz błogosławieństw.

OBRZĘDY WSTĘPNE MSZY

Obrzędy wstępne mają na celu wprowadzenie i przygotowanie do liturgii. Na obrzędy wstępne składają się:

  • Wejście - Introit - Podczas zwykłych Mszy jest to po prostu przejście kapłana wraz z posługującymi do ołtarza, tzw. introitus simplex. Procesja rozpoczynająca szczególnie uroczyste celebracje - introitus solemnis, często odbywa się poprzez środek kościoła. Na jej czele znajduje się krzyż niesiony przez osobę, zwaną ministrantem krzyża. Towarzyszy mu dwóch lub siedmiu ministrantów światła niosących płonące świece (siedem świec można nieść przy szczególnie uroczystych celebracjach, zwłaszcza gdy mszy przewodniczy biskup. Gdy z powodu braku miejsca ministrant krzyża i ministranci światła nie mogą iść w rzędzie, niosący świece wyprzedzają krzyż. Przed krucyfiksem niesie się dymiący trybularz. Robi to turyferariusz, który idzie w parze z nawikulariuszem, niosąc trybularz pomiędzy nimi w ten sposób, że znajduje się on na wprost krzyża, co wyraża szacunek względem niego. Za krzyżem podążają ministranci. Do zadań ceremoniarza należy to, by byli oni ustawieni według wzrostu lub wykonywanej funkcji. Następni idą lektorzy, a za nimi nadzwyczajni szafarze eucharystii. Po wszystkich posługujących świeckich idących w procesji niesiony jest ewangeliarz. Księgę tą niesie diakon, lub, jeśli go nie ma, lektor czytający pierwsze czytanie. Dalej idą diakoni i koncelebransi. Na końcu kroczy główny celebrans. Za nim może iść dwóch posługujących diakonów. Jeśli mszy przewodniczy biskup to na końcu procesji idą ministranci mitry i pastorału. Gdy procesja dojdzie do prezbiterium krzyż stawia się obok ołtarza, chyba ze znajduje się tam drugi, stały krzyż. W takim wypadku ten niesiony w procesji wynosi się do zakrystii. Świece stawia się po bokach ołtarza lub odnosi na kredens i gasi. Ewangeliarz kładzie się na środku ołtarza, zwrócony w stronę wiernych.
  • Pozdrowienie ołtarza - Kapłan całuje ołtarz (ministranci oddają głęboki pokłon) , następnie udaje się na miejsce przewodniczenia a ministranci rozchodzą się na swoje miejsca. Podczas ważnych uroczystości kapłan okadza ołtarz i krzyż.
  • Znak krzyża i pozdrowienie - Znak krzyża, pozdrowienie ludu oraz krótkie Akty pokutny.
  • Kyrie - Aklamacja „Panie, zmiłuj się nad nami” (pomijana, gdy użyto III lub IV formy aktu pokutnego).
  • Chwała na wysokości, inaczej Gloria - hymn pochwalny, odmawiany, bądź śpiewany w uroczystości i święta, pomijany w Adwencie (wyjątkiem są tu Msze o Najświętszej Maryi Pannie, tzw. Roraty) i Wielkim Poście.
  • Kolekta - Wezwanie wszystkich do modlitwy. A następnie modlitwa zwana „kolektą”. kończy się jedną z trzech formuł:

- „Przez naszego Pana Jezusa Chrystusa, Twojego Syna, który z Tobą żyje i króluje w jedności Ducha Świętego, Bóg, przez wszystkie wieki wieków”.

- „Który z Tobą żyje i króluje w jedności Ducha Świętego, Bóg, przez wszystkie wieki wieków”.

- „Który żyjesz i królujesz z Bogiem Ojcem w jedności Ducha Świętego, Bóg, przez wszystkie wieki wieków”.

LITURGIA SŁOWA

Na liturgię słowa składają się czytania z Pisma Świętego (Starego i Nowego Testamentu) i ich wyjaśnienie w odpowiednio przygotowanej homilii oraz modlitwa wiernych. Czytania wykonywane są od ambonki.

  • Czytania - Lektor wykonuje dwa czytania (w dni powszednie jedno). Pierwsze ze Starego Testamentu, drugie z Nowego.
  • Psalm responsoryjny - Psalm rozdziela oba czytania. Tekst pochodzi z Księgi Psalmów, przy czym pomiędzy kolejnymi zwrotkami, odśpiewywanymi przez kapłana bądź chór, wierni odpowiadają jednowersowym refrenem (stąd nazwa).
  • Aklamacja - Następuje bezpośrednio przed ewangelią. Składa się ze śpiewu „Alleluja” (za wyjątkiem okresu Wielkiego Postu) oraz wersetu z Ewangelii. W czasie aklamacji wierni wstają.
  • Ewangelia - Najważniejsza część liturgii słowa. Kapłan lub diakon odczytuje przypisany na dany dzień fragment Ewangelii.

W czasie uroczystej Mszy celebrans podczas aklamacji zasypuje kadzidło. Szafarz Ewangelii przenosi (jeżeli jest) na ambonę ewangeliarz. Akolici ze świecami udają się przed ambonę. Po wezwaniu „Słowa Ewangelii według ...”, kapłan okadza ewangeliarz/lekcjonarz.

  • Homilia – Wyjaśnienie - omówienie czytań, Ewangelii lub innego tematu dnia, okresu liturgicznego (np. sylwetka świętego).
  • Wyznanie wiary - Po chwili milczenia kapłan wraz z całym ludem wyznaję wiarę. Credo odmawia się w niedziele i uroczystości.
  • Modlitwa wiernych lub modlitwa powszechna - jest modlitwą ludu zgromadzonego na Eucharystii. Podczas tej modlitwy kapłan, diakon, lektor, bądź inni wierni, przedstawiają Bogu poszczególne intencje, w których sprawowana jest dana Msza święta. Najczęściej „Modlitwa Powszechna” rozpoczyna się od słów: „Módlmy się za....” a kończy słowami: „Ciebie prosimy”, a lud dla potwierdzenia tych intencji odpowiada: „Wysłuchaj nas Panie”.

Ogólne wprowadzenie do Mszału Rzymskiego” podaje, iż zwykle należy zachować następującą kolejność intencji:

a) w potrzebach Kościoła,

b) za władzę państwową i o zbawienie całego świata,

c) za tych, którzy znajdują się w trudnościach życiowych,

d) za wspólnotę miejscową.

Jednakże podczas niektórych obchodów o charakterze specjalnym, jak np. z okazji bierzmowania, zawarcia małżeństwa, pogrzebu, porządek intencji może w większym stopniu uwzględniać tę szczególną okazję.

OŁTARZ

Ołtarz, na którym pod sakramentalnymi znakami uobecnia się ofiara krzyża, jest także stołem Pańskim do którego zaprasza się Lud Boży w czasie Mszy. Ołtarz jest także ośrodkiem dziękczynienia, które się spełnia przez sprawowanie Eucharystii. Ołtarz może być stały lub przenośny. Ołtarzem stałym nazywamy ołtarz tak zbudowany, że łączy się ściśle z posadzką i nie może być przesunięty; natomiast ołtarz przenośny można przesuwać. Zgodnie z tradycyjnym zwyczajem Kościoła i ze względu na znaczenie symboliczne mensa ołtarza stałego winna być kamienna, i to z kamienia naturalnego. Zaś ołtarz przenośny może być zrobiony z dowolnych materiałów szlachetnych i trwałych.

Do obowiązków ministranta przy ołtarzu należą:

  • dzwonienie
  • kadzenie (podczas świąt lub wyniesienia Najświętszej Eucharystii w monstrancji)
  • zanoszenie sprzętów liturgicznych
  • pomoc kapłanowi udzielającemu wiernym Komunii Świętej (trzymanie pateny)

PRZYGOTOWANIE DARÓW

Przygotowanie darów i ołtarza rozpoczyna najważniejszą część Mszy Świętej.

  • Procesja z darami - w czasie uroczystej Mszy. Reprezentanci ludu przynoszą chleb, wino oraz inne dary ofiarne. Kapłan odbiera dary przed ołtarzem i przekazuje ministrantom. Dary stawia się przed a chleb i wino na ołtarzu.
  • Przygotowanie ołtarza - ministrant przynosi mszał z pulpitem. Diakon lub Akolita (w niektórych parafiach starszy ministrant) rozkłada na ołtarzu kielich: puryfikaterz, palkę, korporał, welon (zabierany przez ministranta) oraz patenę z hostią.
  • Przygotowanie darów ofiarnych - kapłan nalewa wino i kroplę wody i odmawia modlitwy. Potem może nastąpić okadzenie ołtarza i krzyża przez celebransa oraz ludu przez diakona, któregoś z kapłanów współcelebransów lub turyferariusza (ministrant kadzidła)
  • Lavabo (obmycie rąk) - ministranci podają wodę oraz ręczniczek

 

PATRONI LITURGICZNEJ SŁUZBY OŁTARZA

 

Św. Stanisław Kostka

Urodził się 28 grudnia 1550 roku w Rostkowie pod Przasnyszem na Mazowszu. Był synem Jana kasztelana zakroczymskiego i Małgorzaty z Kryskich. W wieku 14 lat razem z bratem został wysłany do szkół jezuickich w Wiedniu. Stanisław połączył naukę z życiem religijnym. W grudniu 1565 roku ciężko zachorował. Nagłe uzdrowienie przypisał Matce Bożej, do której miał wielkie nabożeństwo. Stanisław pragnął wstąpić do zgromadzenia jezuitów, ale nie mógł liczyć na pozwolenie rodziców. W sierpniu 1567 roku, pieszo, w przebraniu, uciekł z Wiednia. Dotarł do Dyllingi w Bawarii (ok. 650 km) i zgłosił się do św. Piotra Kanizjusza. Ten wysłał go do Rzymu, gdzie św. Franciszek Borgiasz przyjął go 28 października 1567 roku do nowicjatu. Swoim wzorowym życiem, duchową dojrzałością i rozmodleniem budował całe otoczenie. Mając 18 lat złożył śluby zakonne. Zmarł na malarię 14 sierpnia 1568 roku w Rzymie, w nowicjacie jezuickim. Kult zrodził się natychmiast i spontanicznie; kiedy w dwa lata później otwarto jego grób, znaleziono ciało świętego nietknięte rozkładem. Beatyfikowany w 1670 roku przez papieża Klemensa X. Kanonizowany przez papieża Benedykta XIII w 1726 roku. Relikwie świętego spoczywają w kościele św. Andrzeja na Kwirynale w Rzymie. Dwieście lat po kanonizacji sprowadzono do Polski cząstkę jego relikwii; w uroczystościach jubileuszowych wziął udział prezydent Ignacy Mościcki. Św. Stanisław jest patronem Polski (od 1671 r.) i Litwy, archidiecezji łódzkiej i warszawskiej, diecezji chełmińskiej i płockiej, Gniezna, Lublina, Lwowa, Poznania i Warszawy; studentów oraz nowicjuszy jezuickich, a także polskiej młodzieży.

Atrybuty: Przedstawiany jest w stroju jezuity. Najczęściej jak przyjmuje komunię świętą z rąk anioła lub św. Barbary. Twarz zawsze młodzieńcza.

 

Św. Alojzy Gonzaga

Urodzony 1566, zmarł 1591. Pochodził z książęcej rodziny, urodził się w Lombardii. Był paziem na dworach w Mantui i Florencji oraz Hiszpanii (na dworze króla Filipa II). Wbrew woli rodziny wstąpił do zakonu jezuitów. Umarł jako kleryk, opiekując się chorymi w czasie zarazy w Rzymie.

W ikonografii przedstawiany jest w habicie, białej komży z szerokimi rękawami bez szlaków. Jego atrybutami są krzyż, mitra książęca i trupia czaszka, a świętem liturgicznym - 21 czerwca.

 

Św. Jan Berchmans

Urodził się 13 marca 1599 roku w Diest, we Flandrii (Holandia). Zmarł 13 sierpnia 1621 roku. Jan Berchmans wyróżniał się serdecznym nabożeństwem do Najświętszej Eucharystii. Jego świętość była wynikiem sumiennego wykonywania codziennych obowiązków, pilnym zachowaniem reguły i gorącym umiłowaniem Jezusa i Jego Matki.

Św. Dominik Savio

Urodzony 2 kwietnia 1842 w Riva di Chieri koło Turynu, zmarł 9 marca 1857. Od wczesnego dzieciństwa wyróżniał się pobożnością, służył do mszy od 5. roku życia. Jednym z jego nauczycieli był św. Jan Bosco. Jesienią 1856 zapadł na gruźlicę i po kilku miesiącach zmarł. Został uznany za wzór pobożnego dziecka, papież Pius XI nazwał go „małym świętym wielkim duchem”, a Pius XII beatyfikował (1950), a następnie kanonizował go (1954).

Dniem pamięci liturgicznej św. Dominika Savio jest rocznica śmierci, czyli 9 marca.

 

Odwiedziło nas

Odsłon: 1891

Odwiedzający

Odwiedza nas 17 gości oraz 0 użytkowników.

Parafia w obiektywie

Szukaj